Gmina Kazimierz Biskupi

BIENISZEW

BIENISZEW

Klasztor o.o kamedułów w Bieniszewie

Na szczycie Sowiej G├│ry (117 m n.p.m.) w 1663 roku powsta┼éa pustelnia zakonu kamedu┼é├│w, kt├│rzy wed┼éug mieszka┼äc├│w Kazimierza s─ů nast─Öpcami Pi─Öciu Braci M─Öczennik├│w. Klasztor powsta┼é dzi─Öki staraniom kamedu┼éy-ojca Sylwanusa Boselli, kt├│ry by┼é wikariuszem generalnym dla erem├│w kamedulskich w Polsce.

Teren obecnego klasztoru nale┼╝a┼é w drugiej po┼éowie XVII wieku do starosty radziejowskiego i kasztelana inowroc┼éawskiego Wojciecha Kadzid┼éowskiego, kt├│ry odda┼é na fundacj─Ö klasztoru Sowi─ů G├│r─Ö oraz las do niej przylegaj─ůcy i ko┼Ťci├│┼éek ┼Ťw. Barnaby, upami─Ötniaj─ůcy jednego z pi─Öciu Braci M─Öczennik├│w. Do Kazimierza przyby┼éo pi─Öciu ojc├│w kamedu┼é├│w (liczba dla tego miejsca, s┼éyn─ůcego kultem pi─Öciu braci m─Öczennik├│w znamienna). Korzystaj─ůc z licznych darowizn zbudowano drewniany ko┼Ťci├│┼é, budynki gospodarcze, spichlerze, a przede wszystkim powsta┼éo osiem erem├│w, domk├│w-cel z drewna, aby regule zakonu sta┼éo si─Ö zado┼Ť─ç. W roku 1672 sprowadzono do Bieniszewa obraz Matki Boskiej Pocieszenia. Klasztor rozbudowywano do 1720 roku. W 1749 roku wybuch┼é po┼╝ar, kt├│ry strawi┼é o┼étarz z cudownym obrazem. W 1760 roku zacz─Öto budow─Ö murowanego ko┼Ťcio┼éa w stylu p├│┼║nobarokowym. Nowy ko┼Ťci├│┼é zosta┼é konsekrowany w 1797 roku.

Okres zabor├│w by┼é bardzo ci─Ö┼╝ki dla bieniszewskiej pustelni. Najpierw zosta┼éa okradziona przez Prusak├│w, a w 1819 roku w┼éadze rosyjskie dokona┼éy kasacji klasztoru. Zaborcy przekazali zabudowania klasztorne pod opiek─Ö proboszczowi z Kazimierza Biskupiego, kt├│ry odprawia┼é tam msze ┼Ťwi─Öte w pierwsze niedziele miesi─ůca i w ┼Ťwi─Öta. Pozbawiony sta┼éej opieki klasztor zacz─ů┼é niszcze─ç, szczeg├│lnie drewniane obiekty. W 1860 roku hrabia Miel┼╝y┼äski wykupi┼é od w┼éadz carskich zabudowania klasztorne wraz z 10 hektarami ziemi. Rosjanie sprzedali je pod warunkiem, ┼╝e hrabia rozbierze ko┼Ťci├│┼é. Miel┼╝y┼äski pozorowa┼é tylko rozbi├│rk─Ö (zdj─ů┼é z wie┼╝ kopu┼éy) czekaj─ůc na lepsze czasy.

Do ratowania klasztoru przyst─ůpi┼é dziedzic Kazimierza Biskupiego Stanis┼éaw Ma┼äkowski, kt├│ry odkupi┼é od Miel┼╝y┼äskich dobra bieniszewskie. Nowy w┼éa┼Ťciciel uchroni┼é ko┼Ťci├│┼é przed dalsz─ů dewastacj─ů (nowy dach gontowy nad naw─ů g┼é├│wn─ů, okna w ┼╝elaznych ramach, nad kaplicami cynkowa blacha).

Po odzyskaniu niepodleg┼éo┼Ťci Stanis┼éaw Ma┼äkowski zosta┼é senatorem. Dok┼éada┼é wszelkich stara┼ä, aby ko┼Ťci├│┼é odzyska┼é dawn─ů ┼Ťwietno┼Ť─ç: w 1932 roku odbudowa┼é jedn─ů z wie┼╝ i przykry┼é j─ů he┼émem z miedzianej blachy-z krzy┼╝em w z┼éotej kuli nad he┼émem wie┼╝y (drug─ů z wie┼╝ postawiono tu┼╝ przed II wojn─ů ┼Ťwiatow─ů). Jednocze┼Ťnie zabiega┼é o powr├│t ojc├│w kamedu┼é├│w zapisuj─ůc na rzecz zakonu ko┼Ťci├│┼é wraz z klasztornymi zabudowaniami. Stanis┼éaw Ma┼äkowski zmar┼é w 1936 roku, a kameduli powr├│cili do klasztoru w lipcu 1937 roku.

Ojcowie przyst─ůpili do remontu, wywiercili studni─Ö o g┼é─Öboko┼Ťci 96 metr├│w, pobudowali nowe domki-cele (jedn─ů z nich ufundowa┼é arcybiskup gnie┼║nie┼äski August Hlond). Niestety, wybuch┼éa II wojna ┼Ťwiatowa. Niemcy wywie┼║li starszyzn─Ö konwentu, ojc├│w Alojzego Popraw─Ö i Cherubina Kosika, kt├│rzy zgin─Öli w obozie koncentracyjnym w Dachau, ojca Krystyna Ochojskiego, zmar┼éego w obozie Sachsenchausen i ojca Floriana Nied┼║wiadka, kt├│ry prze┼╝y┼é piek┼éo obozu. Pozosta┼éych zakonnik├│w faszy┼Ťci wyp─Ödzili, a klasztor przeznaczyli na szko┼é─Ö Hitlerjugend. Hitlerowska m┼éodzie┼╝ zniszczy┼éa wszystkie oznaki kultu, bezczeszcz─ůc nawet groby ojc├│w zakonnych. Uciekaj─ůc na pocz─ůtku 1945 roku przed wojskami radzieckimi faszy┼Ťci podpalili wn─Ötrze ko┼Ťcio┼éa i wszystkie budynki. W tym samym roku powr├│cili do klasztoru zakonnicy i ponownie rozpocz─Öli trud odbudowy ze zniszcze┼ä. Remont ko┼Ťcio┼éa uko┼äczono w 1955 roku, w latach 1974-1975 wy┼éo┼╝ono dachy blach─ů miedzian─ů, kt├│ra pokry┼éa si─Ö patyn─ů i nabra┼éa seledynowego odcienia, w 1975 roku wykonano ufundowany przez Franciszka Warde┼äskiego (rodaka z USA) budynek z celami dla o┼Ťmiu mnich├│w, wraz z zapleczem socjalnym. Do lat dziewi─Ö─çdziesi─ůtych wybudowano jeszcze kilka domk├│w-cel. Obecnie jest ich sze┼Ť─ç.

„Bieniszew”
Był las puszczański, i miodna pszczoła
i bartne w nim ogromne sosny.
Z kwitn─ůcych lip aromat wo┼éa┼é
i brz─Ök rozchodzi┼é si─Ö radosny…
W sercu puszczy, na G├│rze Sowiej,
tak, gdzie bagno już nie sięgało,
był erem, a w nim Braciszkowie
i ich modlitwy na puszcz─Ö ca┼é─ů.
Tysi─ůc lat ju┼╝ min─Ö┼éo z ok┼éadem
i tylko wspomnienie po wielkim borze…
Lecz tu jak zawsze, ze ┼Ťwitem bladym,
codziennie dzwon dzwoni w klasztorze…
Dzwon dzwoni i modl─ů si─Ö mnisi.
Pszczo┼éy w pasiece, za furtk─ů, w ogrodzie.
Obok ich modlitw pszczeli brz─Ök wisi,
i jak zawsze-┼Ťwi─Öta cisza na co dzie┼ä…
(Tomasz Jankowski)